• cover

    Δυο ιστορίες.  Δυο ιστορίες παράλληλες, που τρέχουνε μαζί στον χρόνο.

    Η Ζωζώ αφηγείται τη ζωή της τα προσωπικά της βιώματα.

    Τα δύσκολά παιδικά χρόνια.

    Μετά… Εγκλωβισμένη σε έναν σκοτεινό λαβύρινθο, μάταια ψάχνει για μια έξοδο. Για μια ευκαιρία διαφυγής.

    Να την η ευκαιρία. Δεν της χαρίστηκε από κανέναν. Μόνη της την δημιούργησε. Μόνη της την εκμεταλλεύτηκε.

    Έτσι αρχίζει το ανέβασμα της μέσα στη ζωή. Ανέβασμα ή και κατέβασμα μαζί;

    Η Ζωζώ αφηγείται και τα άλλα βιώματα της. Τα κοινά βιώματα. Αυτά που βιώνει ο κάθε Έλληνας και η κάθε Ελληνίδα.

    Αφηγείται, σχολιάζει, αναλύει και κρίνει την επικαιρότητα. Με τον δικό της τρόπο. Με το δικό της μυαλό, με δικές της λέξεις.

    Δυο ιστορίες που τρέχουνε παράλληλα μέσα στο χρόνο.

    Η μία, η ιστορία της Ζωζώς μπορεί να χαρακτηριστεί "ανοδική".

    Η άλλη… Εκ των πραγμάτων αποδείχτηκε "καθοδική", καταστροφική.

    Κακόμοιρη Ελληνίδα. Κακόμοιρε Έλληνα. Καημένο Ελληνόπουλο.

  • cover

    Δύο ιστορίες:

    Η πρώτη, μια, ας πούμε, ρομαντική ιστορία που εξελίσσεται στο Μεσαίωνα.

    Η δεύτερη… μια καθόλου ρομαντική ιστορία που μπορεί να εξελίχθη στο μέλλον.

    Αν όλα συνεχίσουν να πηγαίνουν «καλά», όπως πάνε τώρα, ίσως να παραπονιούνται μόνο τα βατράχια, ο ουρανός και τα πλατάνια• ίσως και οι πελαργοί.

    Και οι άνθρωποι; Εμείς; Μια χαρά περνάμε. Τίποτε δεν μας λείπει.

    Η εταιρεία μας και το σύστημα τα φροντίζουν όλα:

    Να δουλεύουμε πιο λίγο, πιο ξεκούραστα, ίσως και καθόλου.

    Να αμειβόμαστε πιο λίγο, ίσως και καθόλου και φυσικά να μορφωνόμαστε και πιο λίγο, ίσως και καθόλου.

    Η τεχνολογία μας έχει πάρει φαλάγγι.

    Μας έχει κάνει τόσο μαλθακούς, αλλά και τόσο «κοινωνικούς» που παραπάνω δεν γίνεται.

    Τόση ηλεκτρονική επικοινωνία! Τόσος ψηφιακός δεσμός! Τόσο δικτυωμένη όλη η ανθρωπότητα! Τόσοι «φίλοι»! Τόσοι «followers»! Τόσα μηνύματα! Ποτέ στο παρελθόν δεν ανταλλάχτηκαν τόσα πολλά μηνύματα ανάμεσα στους ανθρώπους.

    Ποτέ ο άνθρωπος δεν ένοιωσε τόσο «ηλεκτρονικός», τόσο «δικτυωμένος».

    Και όλα αυτά χάρη στα άπειρα, στα μικρούτσικα, στα τοσοδούτσικα αόρατα μπιτάκια που ακούραστα αναβοσβήνουν πότε στο ένα, πότε στο μηδέν και πάλι στο ένα και… πάει λέγοντας.

    Η πληροφόρηση στο μεγαλείο της. Στον κολοφώνα της δόξας της. Γιατί όχι; Το δίχτυ αντέχει. Ακόμη αντέχει. Ως πότε όμως;

    Δύο μεσαίωνες: Ένας ο τότε•ο παλιός,•ο γνωστός και ένας υποθετικός, που ίσως να έρθει, ίσως και να μην έρθει.

    Πότε; Είπαμε: Ίσως. Πιθανόν. Έτσι και το πότε και το πώς είναι άγνωστα. Κανείς δεν ξέρει. Αλλά αν έρθει;

    Η ιστορία αρχίζει κάποτε, στον μεσαίωνα, κάπου σε ένα μικρό, ξεχασμένο χωριό. Φτάνει στο σήμερα και προχωράει σε ένα υποθετικό, σε ένα απίθανο αύριο.

    Τίποτε όμως «απίθανο» δεν παύει να είναι και «πιθανό».

    Ένα «πιθανό - απίθανο» αύριο που όλοι το απευχόμαστε.

    Όλοι, εκτός από τους πελαργούς, τα βατράχια, τον ουρανό και τα πλατάνια.

  • cover

    Τον κυριέψε η Οργή τον Μάνθο και μαζί της ήρθε και η Θλίψη.

    Ευτυχώς όμως.

    Μια τυχαία συνάντηση τον προστάτεψε από τη Μοναξια και δεν τον άφυσε να φτάσει στην Απελπισία.

  • cover

    Χύμα.

    Δηλαδή; Αχταρμάς. Άρες μάρες κουκουνάρες, που λένε.

    Καμιά συνάφεια, καμιά συνέπεια, καμιά χρονολογική σειρά.

    Χύμα στην κυριολεξία.

    Δεκατρείς παρά μία ιστορίες.

    Γιατί δεκατρείς; Έτσι για να ξορκίσουμε τη γουρσουζιά.

    Ιστορίες; Ίσως.

    Χρονογραφήματα; Πάλι ίσως.

    Αναμνήσεις; Σίγουρα ναι.

    Έξω από τις Τράπεζες, μπανιστήρι απ’ το μπαλκόνι μου, εμπειρίες, εικόνες και ακούσματα, στιγμές που έζησα και ζω καθημερινά.

    Το σήμερα και το χθες πιασμένα χέρι – χέρι.

    Η κυρά Μαριγούλα με τον Μάριο.

    Και λίγη πολιτική σάτιρα. Βλάπτει; Μάλλον όχι

    Είπαμε: Ιστορίες του αέρα. Όλες χύμα. Αχταρμάς.

  • cover

    Όλοι, άλλος λίγο, άλλος πολύ είμαστε εγωκεντρικοί. Μερικές φορές πιστεύουμε ότι είμαστε το κέντρο όλου του κόσμου. Ότι είμαστε «μοναδικοί». Η μικρή Ποντικίτσα όμως το είχε παρακάνει, μέχρι που...

  • cover

    Τρεις μικρές ιστορίες.

    Η πρώτη:         Φανταστική

    Η δεύτερη:       Πιο φανταστική

    Η Τρίτη:            Supper φανταστική… και

    Πέντε διάσημοι Ψυχολόγοι συνιστούν ανεπιφύλακτα το βιβλίο αυτό για την αντιμετώπιση της αϋπνίας ίσως και για την θεραπεία της.  Δεν είναι λίγοι αυτοί που αποκοιμήθηκαν διαβάζοντας το.

    Μπορείτε ακόμη να σκοτώσετε τις ώρες σας σε ένα μακρινό ταξίδι με τρένο, αεροπλάνο, και γενικά με κάποιο μέσο που δεν οδηγείτε εσείς, αλλά κάποιοι άλλοι.  Ή γενικά να σκοτώσετε κάποιες άχρηστες ώρες της ζωής σας.  ΠΡΟΣΟΧΗ: Μόνο άχρηστες ώρες.

    Θα έλεγα ότι δεν είναι άσχημη ιδέα και για τις διακοπές σας. Ξαπλωμένοι στον ήλιο, δίπλα στο ακρογιάλι, τι το καλύτερο από το να χαζοπερνάτε με το βιβλίο αυτό στο χέρι;

    Εγώ ο συγγραφέας του σας εγγυώμαι τα παρακάτω:

    Διαβάζοντας το δεν πρόκειται να διδαχτείτε τίποτε απολύτως.

    Υπάρχει η μηδαμινή πιθανότητα να γελάσετε λίγο.

    Αποκλείετε να προβληματιστείτε για κάτι, εκτός αν ο ίδιος ή η ίδια (συγνώμη δηλαδή) είστε προβληματικό άτομο.

    Για την αϋπνία: είπαμε. Ας μην επαναλαμβανόμαστε.

    Τέλος, είτε αντέξετε να το τελειώσετε, είτε όχι μπορείτε να το συστήσετε στον πιο άσπονδο φίλο σας.  Δεν υπάρχει καλύτερο μέσο εκδίκησης.

    Με όσα παραπάνω γράφω πιστεύω να σας έπεισα να… ΜΗ διαβάσετε το βιβλίο.

    Αν και…

    «Μη φας το μήλο», είχε πει ο Θεός στην Εύα.

                            Η Εύα το έφαγε.

    «Μην ανοίξετε τον ασκό του Αιόλου», είχε πει ο Οδυσσέας στους ναύτες του.

                            Οι ναύτες τον άνοιξαν.

    «Γιαννάκη μη τραβάς την ουρά της γάτας», φώναζε η μαμά στον Γιαννάκη.

                            Η γάτα έμεινε χωρίς ουρά.

  • cover

    Πόσο μεγάλη είναι η δισύλλαβη λεξούλα «μαζί»; Υπάρχει κάποια πιο πολύτιμη έννοια;

    Τι είναι τρέλα και τι είναι λογική;

    Πόσο μεγάλο ή πόσο μικρό είναι το «κλικ» που σε πάει από την μια στην άλλη;

    Όσο καλός κι’ αν είσαι, όση σωφροσύνη κι’ αν κουβαλάς η μοίρα πάντα μπορεί να σου παίξει ένα άσχημο παιχνίδι. Ο χάρος πάντα καιροφυλακτεί.

    Τι άραγε αξίζει; Τα μεγαλεία και τα αξιώματα; Τα πλούτη; Ή μήπως η προσφορά και το ανθρώπινο αγκάλιασμα;

    Τι είναι ο έρωτας και η αγάπη; Το αποτέλεσμα των εντυπώσεων; ή μια ανεξέλεγκτη χημική αντίδραση;

    Ίσως οι απαντήσεις μου να είναι λαθεμένες. Δεν ξέρω.

    Αν είναι έτσι ας με συγχωρήσει ο Θεός.

    Και τον επικαλούμαι παρασυρμένος από τον προαιώνιο ανθρώπινο φόβο για το Μεγάλο, για το Δυνατό, για το Άγνωστο.

    Τον φόβο που γεννήθηκε την ίδια ακριβώς στιγμή που γεννήθηκαν ο άνθρωπος και ο Θεός.